NETFLIX PRZEDSTAWIA
Za każdym razem mówicie: „Jeszcze trochę”.
Pracujecie tu trzy lata.
Ale nie dostajemy wypłaty od trzech miesięcy!
Te trzy lata nic nie znaczą, zapomnieliśmy o nich.
Chcemy zapłaty za trzy miesiące!
Chcemy zapłaty!
Nie rozmawiaj przez telefon.
Niech on nam odda pieniądze!
Dość tego!
Mówiłem wam wcześniej,
że dzisiaj dostaniecie wypłatę.
Ale pan N'Diaye wyjechał nagle w interesach
i nie zostawił pieniędzy.
Nie chcemy tego słuchać.
Odłóż ten telefon i gadaj z nami!
Cheikh, mówię do ciebie.
Nie przyszliśmy na pogawędkę, tylko po pieniądze!
Mówię do ciebie jako przywódcy.
Rozmawiaj ze wszystkimi.
To dotyczy wszystkich.
Jest nas czwórka.
Pracujemy w tym biurze tak jak i wy.
Rozumiesz?
To wszystko to nie nasza wina.
Ciebie to dziwi, a mnie nie.
Czwarty miesiąc czekamy na wypłatę!
Wiesz co? Zatrzymaj kasę.
Ale pamiętaj, że mamy rodziny.
Wiem.
On ma rację.
Nasi ojcowie, matki i bracia na nas liczą.
To dla nich pracujemy.
Mam takie długi, że czekam do 20 czy 21...
Czekam, aż się ściemni, zanim wrócę do domu.
To nie w porządku.
Pieniądze się nam należą.
Souleiman!
Weź sukienkę.
Ada, wciąż się z nim widujesz?
Weź sukienkę i leć.
Patrzysz tylko na ocean.
Nie patrzysz na mnie.
Jesteś piękna.
Dziś bardziej niż zwykle.
Nie żartuj sobie.
Mówię prawdę.
Jesteś jeszcze piękniejsza.
Bo nie widzieliśmy się trzy dni?
Możliwe.
Jesteś zbyt piękna.
Przysięgam.
Żartowniś z ciebie.
Ze mnie?
Szkoda, że mi nie wierzysz.
Czekaj...
Co się stało?
Usłyszałam kroki.
Tutaj?
Niemożliwe.
Nikogo tu nie ma.
Słyszałam kogoś.
Co tu robicie? Kim jesteście?
- Co tu robicie? - A pan kim jest?
Wynocha stąd!
Spokojnie.
Proszę tak do nas nie mówić.
Nie pyskuj! Wynocha!
To nie burdel!
Co takiego?
Wynocha!
Masz szczęście...
- Zostaw go, Souleiman. - Wynoście się!
Co cię tak śmieszy?
Aż tak cię ten facet wkurzył?
Każdy by się wkurzył.
Trzymaj plecak, ja już idę.
- Dlatego się śmiejesz? - Tak.
W porządku.
Idę, bo już późno.
- Tak szybko? - Muszę.
I tak nic nie robisz w domu.
Muszę iść.
Poczekaj.
Muszę iść, jest późno.
Niedługo się ściemni. Zobaczymy się później.
Wieczorem?
Co się stało?
Chcę ci go dać.
Bardzo ładny, dziękuję.
- Lecę. - Jesteś przeurocza.
Co tak szybko? Chciałem ci powiedzieć...
Co takiego? Muszę wracać, powiesz później.
Chodź tu.
Pocałuj mnie.
Poczekaj do wieczora.
Poczekaj do wieczora!
Idę.
O co chodzi?
O nic.
- Przyszłaś po torebkę? - Tak.
Chodź.
Torebka jest tutaj.
Mariama.
Co taka smutna?
Straciłaś po drodze dziewictwo?
Co robiliście?
Nic, spacerowaliśmy.
Ada.
Wiesz, że za dziesięć dni wychodzisz za Omara?
Przed Bogiem.
Ale kocham Souleimana.
Nie rozśmieszaj mnie!
Wiesz, czego on chce?
Przespać się z tobą. Potem cię rzuci!
Przestań, Mariamo.
Przyjaźnimy się od dzieciństwa.
Moim obowiązkiem jest powiedzieć ci prawdę.
Towarzystwo tych dziwek cię zmieniło.
Bzdura!
Nie mów nikomu.
Nikt nie może wiedzieć.
Tylko o to proszę.
Nie rozumiesz?
Bóg cię sprawdza.
Postawił na twojej drodze Souleimana,
by sprawdzić twoje oddanie wobec Omara.
To oczywiste.
Jesteś ślepa, jeśli tego nie widzisz.
Już wystarczy, rozumiem.
Ale możemy to utrzymać w tajemnicy?
W porządku.
Ale dużo ode mnie wymagasz.
Oszalałaś.
Leć!
Dzwoniłaś do Omara?
Nie mam za co.
Zadzwoń, zanim wsiądzie w samolot.
Dobrze.
Zadzwoń.
Babciu...
wszystko dobrze?
Puść mu sygnał, to oddzwoni.
Zobaczmy sukienkę.
Halo.
Niech Bóg ma nas w swojej opiece.
Tak.
Nie.
Tak.
Dobra, miłej podróży.
Tak rozmawiasz ze swoim przyszłym mężem?
Nie powinnaś tak do niego mówić.
A jak?
Do mężczyzny trzeba mówić czule.
„Kochanie”, „skarbie”,
„tęsknię”.
- „Misiu”. - Właśnie.
Tak się mówi.
Bo weźmie sobie drugą żonę, zanim zajdziesz w ciążę.
Rozumiesz?
Wiesz, ile kobiet chciałoby być na twoim miejscu?
Nie zmarnuj tego. Mamy ciężkie czasy.
Czego się spodziewałaś?
Ada, chłopcy odpłynęli.
Co?
Wypłynęli na morze.
Ada.
Wsiedli na łódkę. Souleiman, Cheikh i pozostali.
Mój brat Abdou też?
On nie ma pojęcia o morzu!
Wiesz, że nie umie pływać!
Nie!
Nie wierzę.
Za późno, już odpłynęli.
Uspokój się, proszę.
Souleiman.
Martwi mnie też to,
że klub może przez to splajtować.
Nie. Dziewczyny czekają, aż chłopcy się odezwą.
Wtedy wrócą tu, by potańczyć.
Dziewczyny przychodzą tu dla chłopaków,
a nie by tańczyć w pojedynkę przed lustrem.
Módlmy się, by dopłynęli bezpiecznie do Hiszpanii.
Zjedz coś, Ada.
Bo się rozchorujesz.
Zostaw mnie.
Weź się w garść.
Nie można tak.
Ada.
Słyszysz mnie?
Wstawaj!
Wstawaj.
Wszystko dobrze?
Tak.
- Nic ci nie jest? - Nic.
Gdzie masz telefon? Nie odbierałaś.
Spałam.
Czemu nie wejdziecie drzwiami?
Nie możemy tu stać?
Nie zaczynaj! Ada, chodź na spacer.
Nie mam ochoty.
No chodź, pójdziemy nad morze. Niedługo wrócimy.
Nie, dzięki.
Proszę cię.
Starzy miejscowi rybacy
wrócili z połowów
z tak wypełnioną siecią,
że wszyscy poszli za nimi zobaczyć, co złapali.
Ludzie pchali się do przodu, krzycząc, że to musi być wielka ryba.
Dzieci i wszyscy mieszkańcy zeszli się, by zobaczyć.
Ale gdy podeszli do sieci,
nie zobaczyli ani jednej ryby,
tylko martwe ciało Souleimana.
Ada, chodź tu!
Ada, co ty robisz?
Nie wiedziałem, jaki kolor wybrać.
Dzięki.
Zobaczysz, zmieni twoje życie.
Podoba ci się?
Tak.
O co chodzi?
O nic.
Nic nie zjadłaś.
Nie jestem głodna.
Jesteśmy bardzo szczęśliwi w tym wielkim dniu.
I chwalimy imię Pana,
bo na ten dzień czeka każdy rodzic.
Od kiedy Omar się urodził,
jego matka i ja liczyliśmy,
że dożyjemy jego ślubu.
Witaj, Ado.
To teraz twój dom.
Gdybyś miała brata,
nie byłby on
tak mile widziany w tym domu jak ty.
Tylko kobieta w ślubnym welonie.
Małżeństwo ujawnia
piękno kobiety.
Taka jest wola boska.
I część naszej tradycji.
Taki jest rytuał małżeństwa, to boskie błogosławieństwo.
Chwalmy imię Pana.
Dziękuję wam.
Imam, módlmy się razem.
Spójrzcie na ten pokój!
Jest wspaniały!
Bardzo ładny.
Niech Bóg ma cię w opiece.
Gratulacje, Ada!
Dziękuję.
Ale masz cudowną sypialnię!
Nie wierzę.
Coś takiego...
Nie wiem, co powiedzieć.
Wystarczy, Fanta.
Czy ty widzisz ten pokój?
Nie wychodzę stąd.
Omar może się ze mną też ożenić.
Tej sypialni nie da się oprzeć!
Wszystko jest nowe.
Ada, zróbmy zdjęcie.
Zróbcie beze mnie.
- No chodź! - Nie chcę.
- Ada, chodź. - Dajcie mi spokój.
No chodź!
Przestańcie mnie męczyć.
Ale z ciebie lansiara.
Dobra.
- O tak. - Spójrz.
Ostatnia poza.
Popisujesz się.
Ale jej się poszczęściło.
Ten dom jest wspaniały.
Tę wrzucimy.
Ada, chociaż jedno.
Już powiedziałam.
Jedno.
Powiedz Omarowi, żeby wziął mnie za drugą żonę.
Nie zna swojej wartości.
Te dziewczyny, z którymi się zadaje...
Dziwki!
Ada, mówię do ciebie.
Dlaczego sobie to robisz?
Jeśli nie chcesz tego zrobić, to ucieknijmy.
Poradziłam ci, byś wyszła za Omara,
żebyś się tym cieszyła.
Żebyś była szczęśliwa.
I osiągnęła spokój.
To w twoim interesie.
Ale gdy patrzę na ciebie...
Nie chcesz tego zrobić? To chodźmy.
Zwariowałaś?
Kochasz pieniądze nad życie, a mówisz jej, żeby odeszła?
Dokąd? Widziałaś ten piękny dom?
Ty wiedźmo! Ty jej to mówisz?
Oszalałaś. Nie słuchaj jej, gada bzdury.
Fanta,
ja bym rzuciła się na jego kasę bez skrupułów.
To pozwól jej zrobić to samo.
Widziałaś, w jakim jest stanie? Ona tego nie zrobi.
Dokąd idziesz, Ado?
Pójdę z tobą.
Ale musisz zrozumieć jedno.
Będzie ci samej ciężko.
Bez ojca i matki.
Będziesz sama.
Jeśli naprawdę wolisz to
od tego wspaniałego domu,
to ucieknijmy.
Nie mów, że Souleiman...
Fanta!
Spójrz na nią i pomyśl.
Nie pokocham Omara.
A kto ci każe?
Masz tu wszystko.
Fanta, ucisz się na chwilę.
Spójrz na nią, to twoja przyjaciółka.
Omar jest tu trzy miesiące w roku, przez resztę jest we Włoszech.
Pomyśl. Jego tu prawie nie będzie.
- Będziemy miały dom dla siebie! - Cicho bądź!
Ada, chcę ci coś powiedzieć.
Ada, chodź.
Nie teraz.
Wysłuchaj jej.
- Co? - Nie podejdziesz?
Widziałam Souleimana.
Uciekł.
Souleiman? Co?
- Widziałam go. - Nie kłam, Mariama.
Widziałyśmy go.
- Gdzie? - Ada, spokojnie.
Ty wiedźmo, nie kłam!
Nie rozmawiam z tobą.
Słyszałyście?
Pożar!
Musi pan złożyć zeznanie.
To formalność, ale bardzo ważna.
Chwileczkę.
- Issa. - Panie komisarzu.
W porządku?
- Tak. - Na pewno?
Tak.
Bo wczoraj zemdlałeś i...
To nic takiego. Poczułem się słabo.
Byłeś u lekarza?
Pójdę do niego, ale wszystko gra.
Na pewno?
Inspektor Issa Diop.
Wschodząca gwiazda.
Będzie badał sprawę.
Pan Niang, właściciel domu.
Pierre da ci akta.
Daj je Issie.
Świadkowie mówią mniej więcej to samo.
Panie Niang.
Wychodzi pan? Odprowadzę pana.
Dziękuję.
Chłopaki...
Lepiej, inspektorze?
Tak, w porządku.
Rękawiczki.
To nie włamanie?
Nie, zamki są nienaruszone.
No dobrze.
Dziwne, nie ma tu nic, co mogło wzniecić ogień.
Nic?
Materac sam się zapalił?
Tak powiedział strażak.
Dzień dobry. Jest pani mamą Souleimana Falla?
Policja.
To on?
Co mu się stało?
- Gdzie on jest? - Wypłynął na morze tydzień temu.
Widziano go wczoraj w nocy koło 22.
Gdzie jego pokój?
Gdzie widziano mojego syna?
Jego pokój.
Kto go widział? To niemożliwe.
Wypłynął na morze.
Proszę mi powiedzieć!
Kto go widział?
Proszę pana...
Proszę posłuchać.
Nie, chwileczkę.
Spokojnie.
Jest poszukiwany w ważnej sprawie. Wykonuję swoją pracę.
Nie może pan przeszukiwać mojego domu!
Proszę mnie puścić. Gdzie jego pokój?
Gdzie pokój Souleimana?
Spójrz na mnie.
Spójrz, gdy mówię do ciebie.
Gdzie jest Souleiman Fall?
Nie wiem.
Naprawdę?
Ale go znasz?
Nie za dobrze.
Na pewno?
Spójrz na mnie.
Wiesz, gdzie jesteś?
Tak.
Gdzie?
Na komisariacie.
Wiesz dlaczego?
Nie.
Souleiman...
jest poszukiwany
za podpalenie.
A ty mu pomagasz.
To poważna sprawa.
Nie rozumiem.
- Nie rozumiesz? - Nie.
Nie wiesz, co zrobił?
Nie wiem, co się dzieje.
Dobra.
Wiesz, co zrobiłaś?
Brałaś udział
w podpaleniu twojego małżeńskiego łoża.
To niemożliwe.
Czyżby?
Souleiman wypłynął na morze. Nie wzniecił pożaru.
Wypłynął łódką z pozostałymi.
Tydzień temu. Jest teraz na morzu lub w Hiszpanii.
Mam w to uwierzyć?
Kłamiesz!
Nie.
Z waszej dwójki wierzę Mariamie.
Nie tylko ona go widziała.
Dlaczego pan jej wierzy?
Ja mówię prawdę.
Youssef!
Ile razy ci mówiłem o klimatyzacji?
Ma być naprawiona do jutra!
Gdzie Souleiman?
Mówię prawdę, nie wiem tego.
Wypłynął na łódce.
Zostań tu.
Inspektorze.
Wszystko dobrze?
Wyślij Adę Niang do domu. Jutro dokończymy.
Kto to?
Kto do ciebie dzwoni?
- Daj telefon. - Jest mój!
Daj go!
Gdybyś ją dobrze wychowała, nie bylibyśmy w tej sytuacji!
Tato, oddaj, to nikt taki.
To twoja wina, ty źle wychowałaś dziewczyny.
Muszą mieć dobry powód, że cię przesłuchują.
Jeśli masz z tym coś wspólnego, odpowiesz za to przede mną.
Fanta, wypij to.
To cukier.
Fanta, co się dzieje?
Jesteś lodowata.
Co ci się stało?
Nie wiem.
Gdzie cię boli? Powiedz.
Nie jest tak źle, jak wygląda.
Straciła przytomność.
Gdy Mariama się obudzi,
daj jej dwie tabletki.
I dwie jutro po śniadaniu.
Boże!
Kim jesteś? Co tu robisz?
- No? - Gdzie nasze pieniądze?
- Jak tu weszłyście? - Czy to ważne? Jesteśmy w środku.
Laye...
co tu się dzieje?
Kim one są?
On wie.
To prawda.
Co to ma być, do licha? Kim jesteście?
Odświeżymy ci pamięć.
Budynek 13.
Plac budowy wieżowca.
Daj nam nasze pieniądze!
Nie zadzierajcie ze mną!
Wiecie co? Wynoście się stąd!
Nasze pieniądze.
Tak.
32 miliony, które nam wisisz.
Cztery miesiące pracy.
Dzwonię na policję. Słyszycie?
Uspokój się, ja to załatwię.
Zrobimy tak.
Proszę was o opuszczenie mojego domu.
Rozumiecie? Bo się zdenerwuję.
Nie ma potrzeby.
Przyszłyśmy cię ostrzec.
Wrócimy tu. Trzydzieści dwa miliony, nasza wypłata.
Nasza kasa.
Oddawaj nasze pieniądze!
Mamo...
Mamo!
Jedziemy do szpitala.
Rodzice Omara chcą, byś przeszła test na dziewictwo.
Test?
Nie mamy wyboru.
Wstawaj.
Czekam.
Mogę swój telefon?
Pomyślimy.
Poczekam na zewnątrz.
Zaciśnij pięść.
Gratulacje. Pani córka jest dziewicą.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Oddaj mi telefon.
Nie patrz na mnie takim wzrokiem.
Telefon! Zrobiłam, co chciałaś.
To twój ojciec tego chciał.
Ada, chodź tu! Dokąd idziesz?
Dokąd idziesz?
- Chwileczkę! - W porządku, muszę iść.
Marabut powiedział,
że duch wszedł mi do środka przez pępek,
bo się nieodpowiednio ubieram.
Gada głupoty.
Zeszłej nocy coś mnie opętało.
Mówisz poważnie?
Zwariowałaś do reszty.
Możesz mi nie wierzyć, mam to gdzieś.
Hej, Ada?
Dzwoniłam cztery razy!
Co z tobą? Jestem u Fanty.
Co z wami?
Spotkajmy się w knajpie z fast foodem.
Musimy pogadać w cztery oczy.
Spójrz, jaka jesteś piękna na zdjęciu.
Nie było wtedy żadnych duchów!
Nie żartuj sobie.
Ty możesz być następna.
Ja? Duchy się mnie boją.
Dior, obiecaj, że nikomu nie powiesz.
Nie mów, że opętał cię duch.
Nieważne. Mów.
Obiecaj.
No obiecaj!
Co podać?
Dla mnie nic.
Kawę.
Przepraszam.
Espresso.
- O co chodzi? - Przysięgnij.
Obiecaj, że nie powiesz.
Obiecuję. Weź, bo się martwię.
Souleiman tu jest.
Co?
Spójrz na wiadomość.
DZIŚ O TRZECIEJ U DIOR SOULEIMAN
Serio?
Co to ma być?
Jak to?
Ada, to policja.
Policja? Nic nie zrobiłam.
Pomyśl tylko.
Chcą cię przyłapać.
- Mnie? - To pułapka.
Zadzwonię i sprawdzę.
Nie musisz. To Souleiman, czuję to.
Dior...
Halo.
Kto mówi?
Napisałeś do mnie SMS-a. Kim jesteś?
Pomogłem chłopakowi, który chciał wysłać wiadomość.
Jak wyglądał?
Młody. Wyglądał, jakby był niewidomy.
Niewidomy? Jaja sobie robisz?
Nie wpadaj w paranoję. Idę tam.
- Ada, nie... - Daj klucze.
To pułapka.
Jestem dużą dziewczynką. Klucze!
To pułapka.
Dior, jestem już duża.
Klucze!
Nie mówisz poważnie.
Co ja bym bez ciebie zrobiła?
Pani Niang.
- Co się dzieje? - Dior, zostaw nas.
Odejdź.
Daj mi z nią pogadać.
Zostaw nas.
- Nie skończyłem z tobą. - Nie rozumie pan?
Nie wiem, gdzie on jest. Nie może mnie pan śledzić.
Nie znasz prawa.
Gadaj albo tylko pogorszysz sprawę.
- Czego pan chce? - Gdzie Souleiman?
Już mówiłam.
Wypłynął na morze.
Nie, wzniecił ogień.
Spójrz na mnie. Gadaj albo cię zamknę.
Naprawdę chce pan wiedzieć?
To prawda, Souleiman był dla mnie kimś więcej.
To nic nowego.
Proszę dać mi spokój.
A ty dokąd? Idziesz ze mną.
Proszę mnie zostawić!
- Wypuśćcie mnie! - Cicho bądź!
Dajcie mi wyjść! Nic nie zrobiłam!
Co takiego zrobiłam?
Nie każ mi tam podchodzić.
Nic nie zrobiłam.
Co takiego zrobiłam?
Tak, łódź pochodzi z Kafountine
w Casamance.
To nie na tym mi zależało.
W każdym razie...
Ocalali powiedzieli coś interesującego.
Słucham.
Kilka dni temu był sztorm.
Tak.
Halo?
Tak, jestem.
Udało im się utrzymać na wodzie. To rybacy, mają wprawę.
Ale następnego dnia trafili na przewróconą łódź.
Wokół nie znaleźli żywej duszy.
Łódka pewnie dryfowała od jakiegoś czasu.
Była złamana w pół.
Szanse na znalezienie ocalałych są nikłe.
Halo?
Tak, słucham.
Zadzwonię, jeśli się czegoś dowiem.
Bardzo dziękuję.
Do widzenia i powodzenia.
Dziękuję, nawzajem.
Zamknąłeś tę krzyczącą dziewczynę?
Chcę, żeby zaczęła gadać.
Co z tobą?
Jej mąż przyszedł. Wypuść ją.
Następnym razem mnie zapytaj!
Nie odbierałeś zeszłej nocy. Dlaczego?
Znów źle się czułem.
Byłeś u lekarza?
To nic poważnego.
Jeśli tak, to bądź dostępny całą dobę.
Jasne.
Jakieś dziewczyny były u pana N'Diaye i domagały się pieniędzy.
- Dziewczyny? - Około dziesięciu.
Wyślij tam patrol. Niech obserwują dom od 20 do 6.
Nie chcę o tym więcej słyszeć.
Dziewczyny przyszły po zaległe pensje?
Co takiego? To nie nasz problem.
Włamały się, to wszystko.
Zajmij się tym, to się musi skończyć.
Pan N'Diaye wiele dla nas zrobił.
Wypuść dziewczynę.
Mój telefon i torba.
To twoje?
O co chodzi?
Co robisz?
Coś nie tak?
Nie.
Zrobili ci coś?
- Nie. - No to chodź.
W czym problem?
Nie idę z tobą.
Oszalałaś? Uderzyłaś się w głowę?
Przestań. Idziemy.
Zostaw mnie, Omar.
Nie idę z tobą.
Co się dzieje? Na co czekasz?
Co to ma być?
Co ci się stało? Wsiadaj, nie mam na to czasu.
Puść mnie!
Dlaczego krzyczysz?
- Bo mogę. - Jestem twoim mężem.
A ja nie jest twoją żoną!
Co?
Wzięliśmy ślub i nie jesteś moją żoną?
Nie kocham cię.
Puść mnie!
Zwariowała!
Dokąd idziesz?
Oszalałaś?
Wiesz co? Spadaj.
I tak mi przy tobie nie staje!
Oszalała.
Chcę sprzedać telefon.
iPhone.
200 tysięcy.
Dam ci 150.
Nie, 200.
Jest twój?
Tak, dostałam w prezencie.
- Dam ci 150 tysięcy. - 200.
- To twoje ostatnie słowo? - Tak.
Chcesz jakiś na zastępstwo?
Ten.
To pomówmy o cenie.
Jak tylko się obudzi,
Mariama musi zanurzyć wersety Koranu
w misce czystej wody,
a potem oblać sobie głowę wodą święconą.
To przepędzi duchy.
Jeśli będzie się zachowywać jak dobra muzułmanka,
odmawiać modlitwę pięć razy dziennie i nosić nikab,
nie ma powodu,
żeby duchy powróciły, by ją nękać.
Niech Bóg ma nas w swojej opiece.
Dziękuję.
Dziękuję jeszcze raz. Miłego wieczoru.
Mariama?
Patrz uważnie. Widzisz tę końcówkę?
Wkładasz tutaj,
przekręcasz
i ciągniesz.
Druga końcówka jest do otwierania butelek z piwem i napojami.
Wódkę i likiery nalewasz do małych kieliszków.
Łapiesz?
Szklanka do napojów bezalkoholowych, kieliszek do wina i wódki.
- Rozumiesz? - Tak.
Musisz wszystko zapamiętać.
Naprawdę wciąż wierzysz, że to Souleiman?
Nie powinnaś tam iść.
Gdzie pieniądze?
Będziemy czekać na ciebie jutro o 3 na cmentarzu.
Jeśli nie oddasz pieniędzy,
spalimy wieżowiec.
Skąd się tu wzięłaś?
Mówię do ciebie!
Souleiman?
To ty?
Ada...
Souleiman, to policja! Uciekaj!
Ada.
To ja.
To ja, Souleiman.
Dior!
- Widziałam... - Ada.
- Mów! - Chłopcy wrócili.
Co?
Ada, czekaj!
Fanta?
Ada.
Souleiman powiedział mi o tobie na łódce.
Wiesz...
gdy ktoś umiera,
chce zrzucić ciężar z serca.
Powiedział...
że tak bardzo żałuje,
że się z tobą nie pożegnał.
Nie mógł.
Nikt z nas nie mógł.
Ada.
Souleiman...
Byłaś miłością jego życia.
Chciał po ciebie wrócić.
I być z tobą.
Była piąta rano.
Na łódce było cicho.
Słońce wschodziło,
a chłopcy nic nie mówili.
Wydawało się, że prawie dopłynęliśmy,
bo w oddali pojawiły się góry.
Myślałem, że to Hiszpania
i będziemy mogli wreszcie do was zadzwonić.
Krzyczałem z radości.
A potem to stało się tak szybko.
Silny wiatr wzburzył morze.
Byliśmy przerażeni
potęgą fal.
Niektórzy trzęśli się ze strachu.
Inni zaczęli płakać.
Góra, którą widziałem,
okazała się falą.
Ogromną.
Uniosła naszą łódkę, która następnie runęła w dół jak budynek.
Opadliśmy na dno.
Szefie!
Dziewczyna zniknęła.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIA KOMISARZ SY
Wiesz, co miało miejsce zeszłej nocy? Kolejny pożar.
Ogień szaleje, a ty śpisz?
U pana N'Diaye. Znów przyczyna nieznana.
Proszę dać mi prowadzić dochodzenie.
Proszę.
Dobrze.
Dziękuję.
Dwadzieścia.
Dwadzieścia dwa.
Dwadzieścia cztery.
Dwadzieścia sześć.
Dwadzieścia osiem.
Trzydzieści.
Puśćcie mnie. Macie już kasę.
Nigdzie nie idziesz.
Przez ciebie nie żyjemy. Pamiętaj.
Przykro mi.
„Przykro mi”.
Macie swoje pieniądze.
Trzydzieści dwa miliony.
Wszystko tu jest.
Puśćcie mnie.
Jeszcze nie.
Najpierw wykopiesz nam groby.
On nawet nie umie kopać.
To ciężka praca.
Kop, aż ci ręce odpadną.
Szybciej!
Za każdym razem...
gdy spojrzysz na szczyt wieży,
pomyślisz o naszych niepochowanych ciałach
na dnie oceanu.
Wiedziałam, że wrócisz.
To mogłeś być tylko ty.
W swoim pocie
zawsze będę czuła twoje słone ciało.
Jesteś taka piękna.
Widziałem cię w ogromnej fali, która nas pochłonęła.
Widziałem twoje oczy i łzy.
Twoje łkanie ciągnęło mnie do brzegu.
Twoje oczy nigdy mnie nie opuściły.
Były tam, we mnie.
Rzucały światło na głębiny.
Fanta?
Komisarzu.
Sprawa jest zamknięta.
Chodź.
Niektóre wspomnienia są jak omen.
Zeszła noc zostanie ze mną,
by przypominać mi, kim jestem...
i pokazywać mi, kim się stanę.
Ada, przyszłość należy do niej.
Jestem Ada.
Napisy: Anna Szymczyk